
Apteka rozważająca venöse Blutentnahme (żylne pobranie krwi) zazwyczaj najpierw zastanawia się, czy pobliskie gabinety potraktują to jako atak. W świetle prawa współpraca z lokalną Arztpraxis jest legalna i całkowicie normalna, ponieważ niemieckie prawo farmaceutyczne nie zabrania współpracy między apteką a lekarzem.
To, czego zakazuje, jest znacznie węższe. § 11 Abs. 1 ApoG (Apothekengesetz) zabrania umów dotyczących kierowania pacjentów, przydzielania recept i preferowania określonych leków, a § 11 Abs. 1a dodaje Makelverbot, czyli zakaz pośredniczenia w przekazywaniu recept za korzyść. Przesłanką jest porozumienie lub zapłata, dlatego rozmowa, wspólne wydarzenie albo skierowanie klienta do lekarza nie podlegają temu zakazowi.
Ta luka kosztuje pieniądze, bo apteka, która traktuje każdy kontakt jako zakazany, albo rezygnuje z usługi, albo uruchamia ją po cichu.
Większość nieporozumień zaczyna się od parafrazy, więc oto § 11 Abs. 1 Satz 1 ApoG w całości:
Posiadacze zezwolenia na prowadzenie apteki i personel aptek, o ile ustawa nie stanowi inaczej, nie mogą dokonywać z lekarzami, innymi osobami zajmującymi się leczeniem chorób ani z osobami trzecimi żadnych czynności prawnych ani zawierać porozumień, których przedmiotem jest preferencyjna dostawa określonych leków, kierowanie pacjentów, przekazywanie recept lub sporządzanie leków bez podania pełnego składu.
Wszystkie cztery wymienione elementy mają charakter transakcyjny, a czasowniki to Rechtsgeschäfte vornehmen i Absprachen treffen. Nic z tego nie dotyczy apteki, która informuje gabinet o usłudze.
Ta granica ma znaczenie, ponieważ § 12 ApoG sprawia, że taka transakcja jest nieważna, § 25 ApoG pozwala na nałożenie Geldbuße do 20 000 €, a § 299a StGB uznaje przyjęcie korzyści za Zuführung von Patienten za przestępstwo.
(Muster-)Berufsordnung, przyjęta przez 130. Deutscher Ärztetag 13 maja 2026 r., określa analogiczny obowiązek w § 31. Ustęp 1 zabrania lekarzowi przyjmowania korzyści za Zuweisung von Patientinnen und Patienten, a ustęp 2 brzmi: „Sie dürfen ihren Patientinnen und Patienten nicht ohne hinreichenden Grund bestimmte Ärztinnen oder Ärzte, Apotheken, Heil- und Hilfsmittelerbringer oder sonstige Anbieter gesundheitlicher Leistungen empfehlen oder an diese verweisen.”
Gabinet, który waha się wskazać aptekę, stosuje się do tego przepisu, a nie okazuje wrogość — ponieważ zaś jego brzmienie to „ohne hinreichenden Grund”, rekomendacja z uzasadnionego powodu nie jest zakazana.
| Sytuacja | Czym to jest | Workable | Co sprawia, że to zawodzi |
|---|---|---|---|
| Befund trafia do lekarza klienta | Befund (raport z wynikami) trafia tam, gdzie wskaże klient | Tak | Wybór po stronie apteki lub jeden domyślny adres |
| Gabinet poleca aptekę | Lekarz odpowiada pacjentowi, który pyta, dokąd się udać | Tak | Jakakolwiek korzyść płynąca z powrotem lub brak hinreichender Grund |
| Wspólny wieczór informacyjny | Obie strony mówią na temat zdrowia podczas lokalnego wydarzenia | Tak | Przekształcenie tego w kanał sprzedaży lub wynagrodzenie wykraczające poza honorarium prelegenta |
| Opłata za każdego przekazanego klienta | Pieniądze lub świadczenie rzeczowe, na osobę | Nie | Zuführung von Patienten w § 11 Abs. 1 ApoG i § 299a StGB |
| Stojak z ulotkami gabinetu | Materiały drukowane z jednej praktyki, wyłożone na widoku | Z ostrożnością | Wyłączność, opłata za przestrzeń lub umowa wzajemna |
| Wskazanie jednego gabinetu do dalszej opieki | Farmaceuta wskazuje gabinet po uzyskaniu Befund spoza normy | Ryzykowne | Domyślnie jedna przychodnia zamiast lekarza klienta |
W KBV PraxisNachrichten z 18 czerwca 2026 roku przewodniczący KBV dr Andreas Gassen powiedział, że farmaceuci „hervorragende Pharmazeuten sind, aber keine ärztliche Ausbildung haben”, a wiceprzewodniczący dr Stephan Hofmeister wskazał koszt dla gabinetów: „Personen, bei denen nach ärztlicher Anamnese vielleicht gar keine Testung erforderlich gewesen wäre, werden anschließend in die Praxis geschickt (...) Und dort wird dann erneut getestet werden.”
Przewodniczący ALM e.V. Dr. Michael Müller argumentował 21 maja 2026 roku, że pobranie krwi żylnej „nie jest odrębną usługą techniczną, lecz częścią medycznego procesu diagnostycznego, za który odpowiada lekarz”, a przewodniczący SpiFa Dr. Dirk Heinrich dodał dzień później: „Kto pobiera krew, musi też wiedzieć, dlaczego, po co, w jakich warunkach i z jakimi konsekwencjami medycznymi.”
Żadna z trzech stron nie twierdzi, że farmaceuta nie potrafi kompetentnie pobrać krwi. Wszystkie trzy argumentują, że wynik laboratoryjny zawdzięcza swoją wartość wskazaniu przed badaniem oraz późniejszej interpretacji, i jest to trafne. Ustawa częściowo na to odpowiada, ponieważ § 11c ApoG w ramach Apothekenversorgung-Weiterentwicklungsgesetz (ApoVWG) ogranicza pobranie krwi do approbierter Apotheker z potwierdzonym ärztliche Schulung, do osób dorosłych oraz do celów diagnostycznych, a także wyklucza delegowanie Aufklärung, Anamnese lub zgody.
Powtarzanie badań to obszar, na który apteka ma wpływ, ponieważ wynik trzeba powtórzyć, gdy gabinet nie może ustalić, skąd pochodzi. Befund na papierze firmowym akkreditiertes Labor, zawierający metodę, Referenzbereich i godzinę pobrania krwi, to dokument, z którego gabinet może skorzystać, a zrzut ekranu z aplikacji już nie.
Wiele konfliktów wynika z kolejności działań, bo gabinet, który po raz pierwszy słyszy o usłudze od pacjenta z wydrukiem w ręku, znajduje się w niezręcznej sytuacji. Krótki list przed uruchomieniem usługi, wskazujący oferowane analizy, laboratorium, osobę, która ukończyła ärztliche Schulung, oraz informację, że w aptece nie stawia się diagnoz, eliminuje większość tych problemów i nie zawiera żadnego porozumienia, więc nie narusza § 11 ApoG.
Argument biznesowy działa też w drugą stronę, ponieważ apteka przekazująca wynik poza normą do lekarza generuje wizytę, która inaczej odbyłaby się w gabinecie później lub wcale.
Szczera uwaga na koniec: granica prawna jest wąska, a pole do relacji szerokie. Część gabinetów przyjmie tę usługę z otwartością jako pharmazeutische Dienstleistung, część pozostanie zdystansowana, a kilka sprzeciwi się dla zasady, co jest problemem biznesowym, a nie prawnym.
Drugi punkt zapalny, czyli reklama, ma własną ustawę. § 1 Abs. 1 Nr. 2 HWG stosuje Heilmittelwerbegesetz do Verfahren und Behandlungen zawsze, gdy przekaz dotyczy Erkennung von Krankheiten, więc płatna usługa badań mieści się w jego zakresie.
§ 3 HWG zakazuje irreführende Werbung, co obejmuje przedstawianie Befund jako diagnozy. § 11 Abs. 1 Satz 1 Nr. 2 HWG zakazuje reklamy skierowanej do konsumentów opartej na rekomendacjach osób pracujących w ochronie zdrowia, więc cytat lokalnego lekarza na ulotce sam w sobie jest problemem. Tekst taki jak te same badania co u lekarza, ale bez czekania od razu ściąga skargę z tytułu HWG i telefon z gabinetu.
Czy wolno wysłać Befund do własnego lekarza klienta
Tak, gdy klient wymienia gabinet i o to prosi, bo wybór należy do klienta, a między apteką i gabinetem nie ma umowy. § 11 Abs. 1 ApoG obejmuje Absprache w sprawie kierowania pacjentów, a pisemna prośba w dokumentacji rozdziela te dwie sytuacje.
Czy lekarz może polecić naszą aptekę na pobranie krwi
Odpowiada na to lekarskie Berufsordnung, a nie ApoG, ponieważ § 31 Abs. 2 MBO-Ä zakazuje polecania konkretnej apteki ohne hinreichenden Grund. Polecenie z uzasadnionego powodu jest dozwolone, a jakakolwiek korzyść zwrotna odbiera mu tę podstawę.
Czy możemy ustalić z gabinetem opłatę za skierowanych do nas klientów
Nie, i jest to najwyraźniejszy zakaz w tym obszarze, ponieważ stanowi Zuführung von Patienten wskazane w § 11 Abs. 1 ApoG i naraża obie strony na odpowiedzialność z § 299a i § 299b StGB. Rabaty i świadczenia rzeczowe liczą się tak samo.
Czy ApoVWG zmieniło Zuweisungsverbot
Tekst jednolity § 11 ApoG zawiera ten sam Absatz 1 co wcześniej, ponieważ reforma dodała § 11c ApoG dla venöse Blutentnahme, zamiast na nowo otwierać Zuweisungsverbot. Wniosek na Deutscher Apothekertag w październiku 2024 r. wzywał do ustawowego doprecyzowania, ale żadne nie nadeszło.
Co możemy bezpiecznie powiedzieć w reklamie usługi badań
Rzeczowy opis tego, co jest mierzone, kto wykonuje pobranie krwi, które laboratorium analizuje próbkę i czym wynik nie jest — wszystko to mieści się w ramach § 3 HWG. Porównania z gabinetami, rekomendacje lekarzy i obietnice efektów wywołują skargi.
Apteka uzgadnia swoje sformułowania ze swoją Apothekerkammer, pisze do gabinetów w swoim rejonie przed uruchomieniem usługi, ustala z laboratorium czytelny format Befund i pilnuje, by układ ten nie wiązał się z płatnościami w żadną ze stron. Ceny opisano we wpisie o usługach opłacanych samodzielnie, a szerszą argumentację w tekstach krytyka reformy i szanse oraz badania point-of-care.
Ten artykuł zawiera ogólne informacje o niemieckim prawie aptecznym oraz praktyce biznesowej i nie stanowi porady prawnej. O indywidualnych przypadkach decyduje właściwa Apothekerkammer, odpowiedni organ lub prawnik.

Aniva zajmuje się laboratorium, logistyką i raportem. Ty zachowujesz relację z pacjentem i własną markę.
Dwadzieścia minut i będziesz wiedzieć, czy to pasuje do twojego sposobu działania.