
Apótek sem íhugar venöse Blutentnahme (bláæðablóðtöku) spyr sig yfirleitt fyrst hvort læknastofurnar rétt hjá muni líta á það sem árás. Samkvæmt lögum er samstarf við Arztpraxis á staðnum löglegt og fullkomlega eðlilegt, því þýsk apótekalög banna ekki samstarf milli apóteks og læknis.
Það sem bannið nær til er mun þrengra. § 11 Abs. 1 ApoG (Apothekengesetz) bannar samkomulag um að beina sjúklingum, úthluta lyfseðlum og taka ákveðin lyf fram yfir önnur, og § 11 Abs. 1a bætir við Makelverbot, banni við að miðla lyfseðlum gegn ávinningi. Forsendan er samkomulag eða greiðsla, og þess vegna fellur samtal, sameiginlegur viðburður eða það að vísa viðskiptavini til læknis utan þess.
Þetta bil kostar peninga, því apótek sem lítur á öll samskipti sem bönnuð hættir annaðhvort við þjónustuna eða byrjar á henni í kyrrþey.
Mestur misskilningur byrjar á endursögn, svo hér er § 11 Abs. 1 Satz 1 ApoG í heild sinni:
Leyfishafar og starfsfólk apóteka mega ekki, nema lög kveði á um annað, gera samninga eða samkomulag við lækna, aðra sem sinna meðferð sjúkdóma eða þriðja aðila um forgangsafhendingu tiltekinna lyfja, tilvísun sjúklinga, úthlutun lyfseðla eða framleiðslu lyfja án fullrar tilgreiningar á samsetningu.
Öll fjögur tilgreindu atriðin eru viðskiptalegs eðlis og sagnirnar eru Rechtsgeschäfte vornehmen og Absprachen treffen. Ekkert þar nær til apóteks sem segir læknastofu frá þjónustu.
Mörkin skipta máli því samkvæmt § 12 ApoG er slíkur gerningur ógildur, § 25 ApoG heimilar Geldbuße allt að 20.000 evrum og § 299a StGB gerir það refsivert að þiggja ávinning fyrir Zuführung von Patienten.
Í (Muster-)Berufsordnung, sem 130. Deutscher Ärztetag samþykkti 13. maí 2026, er kveðið á um hliðstæða skyldu í § 31. Absatz 1 bannar lækni að þiggja ávinning fyrir Zuweisung von Patientinnen und Patienten og Absatz 2 hljóðar svo: "Sie dürfen ihren Patientinnen und Patienten nicht ohne hinreichenden Grund bestimmte Ärztinnen oder Ärzte, Apotheken, Heil- und Hilfsmittelerbringer oder sonstige Anbieter gesundheitlicher Leistungen empfehlen oder an diese verweisen."
Læknastofa sem hikar við að nefna apótek er að fylgja því ákvæði frekar en að sýna andúð, og þar sem orðalagið er "ohne hinreichenden Grund" eru meðmæli með góðri ástæðu ekki bönnuð.
| Staða | Hvað það er | Workable | Hvað veldur því að það mistekst |
|---|---|---|---|
| Befund fer til eigin læknis viðskiptavinarins | Befund (niðurstöðuskýrsla) fer þangað sem viðskiptavinurinn biður um | Já | Apótekið velur, eða eitt sjálfgefið heimilisfang |
| Læknastofa mælir með apótekinu | Læknir svarar sjúklingi sem spyr hvert eigi að leita | Já | Hvers kyns ávinningur sem rennur til baka, eða enginn hinreichender Grund |
| Sameiginlegt kynningarkvöld | Báðir aðilar tala um heilsumál á staðbundnum viðburði | Já | Að þetta verði söluleið, eða greiðsla umfram fyrirlesaraþóknun |
| Gjald fyrir hvern viðskiptavin sem vísað er áfram | Peningar eða hlunnindi, á mann | Nei | Zuführung von Patienten í § 11 Abs. 1 ApoG og § 299a StGB |
| Rekki með bæklingum læknastofu | Prentefni frá einni læknastofu, til sýnis | Með varúð | Einkaréttur, greiðsla fyrir rýmið eða gagnkvæmur samningur |
| Að tilgreina eina læknastofu til eftirfylgni | Lyfjafræðingur nefnir læknastofu eftir Befund utan viðmiðunarmarka | Áhættusamt | Ein læknastofa sjálfkrafa í stað læknis viðskiptavinarins |
Í KBV PraxisNachrichten frá 18. júní 2026 sagði formaður KBV, Dr. Andreas Gassen, að lyfjafræðingar "hervorragende Pharmazeuten sind, aber keine ärztliche Ausbildung haben", og varaformaðurinn Dr. Stephan Hofmeister benti á kostnaðinn fyrir læknastofur: "Personen, bei denen nach ärztlicher Anamnese vielleicht gar keine Testung erforderlich gewesen wäre, werden anschließend in die Praxis geschickt (...) Und dort wird dann erneut getestet werden."
Dr. Michael Müller, formaður ALM e.V., hélt því fram 21. maí 2026 að bláæðablóðtaka sé "ekki einangruð tæknileg þjónusta heldur hluti af læknisfræðilegu greiningarferli á ábyrgð læknis", og Dr. Dirk Heinrich, formaður SpiFa, bætti við degi síðar: "Sá sem tekur blóð verður líka að vita hvers vegna, til hvers, við hvaða skilyrði og með hvaða læknisfræðilegu afleiðingum."
Enginn þessara þriggja segir að lyfjafræðingur geti ekki framkvæmt blóðtöku á faglegan hátt. Allir þrír færa rök fyrir því að niðurstaða rannsóknarstofu fái gildi sitt af ábendingunni á bak við hana og túlkuninni á eftir, og það er skynsamlegt. Lögin svara hluta af því, þar sem § 11c ApoG samkvæmt Apothekenversorgung-Weiterentwicklungsgesetz (ApoVWG) takmarkar blóðtökuna við approbierter Apotheker með staðfesta ärztliche Schulung, við fullorðna og í greiningarskyni, og útilokar að framselja megi Aufklärung, Anamnese eða samþykki.
Endurteknar mælingar eru sá hluti sem apótek getur haft áhrif á, því niðurstaða er endurtekin þegar læknastofa getur ekki séð hvaðan hún kemur. Befund á bréfsefni akkreditiertes Labor, þar sem aðferðin, Referenzbereich og tímasetning blóðtökunnar koma fram, er skjal sem læknastofa getur notað, en skjáskot úr appi er það ekki.
Stór hluti árekstranna stafar af röð atburða, því læknastofa sem heyrir fyrst af þjónustunni frá sjúklingi með útprentun í höndunum lendir í óþægilegri stöðu. Stutt bréf áður en þjónustan opnar, þar sem tilgreindar eru greiningarnar sem í boði eru, rannsóknarstofan, hver lauk ärztliche Schulung og að engin sjúkdómsgreining fari fram í apótekinu, eyðir mestu af þessu og felur ekki í sér neitt samkomulag, þannig að það fellur ekki undir § 11 ApoG.
Viðskiptalegu rökin virka líka í hina áttina, því apótek sem vísar niðurstöðu utan viðmiðunarmarka til læknis skapar tíma sem stofan hefði annars séð síðar eða alls ekki.
Heiðarlegt lokaorð: lagalegu mörkin eru þröng en sambandið er vítt. Sumar læknastofur fagna þjónustunni sem pharmazeutische Dienstleistung, sumar taka henni fálega og nokkrar munu mótmæla af grundvallarástæðum, sem er viðskiptalegt vandamál frekar en lagalegt.
Annað viðkvæma atriðið, auglýsingar, hefur sín eigin lög. § 1 Abs. 1 Nr. 2 HWG lætur Heilmittelwerbegesetz ná til Verfahren und Behandlungen hvenær sem staðhæfingin snýr að Erkennung von Krankheiten, þannig að gjaldskyld prófaþjónusta fellur undir gildissvið þeirra.
§ 3 HWG bannar irreführende Werbung, sem nær yfir að kynna Befund sem greiningu. § 11 Abs. 1 Satz 1 Nr. 2 HWG bannar auglýsingar til neytenda sem byggja á meðmælum starfsfólks í heilbrigðisþjónustu, þannig að tilvitnun í lækni á staðnum í bæklingi er vandamál út af fyrir sig. Texti á borð við sömu próf og læknirinn þinn gerir en án biðtímans kallar samstundis á kvörtun samkvæmt HWG og símtal frá læknastofunni.
Er leyfilegt að senda Befund til eigin læknis viðskiptavinarins
Já, þegar viðskiptavinurinn nefnir læknastofuna og biður um það, því valið er hjá viðskiptavininum og ekkert samkomulag er milli apóteks og læknastofu. Það sem § 11 Abs. 1 ApoG tekur til er Absprache um að beina sjúklingum áfram, og skrifleg beiðni í skjöluninni skilur þar á milli.
Má læknir mæla með apótekinu okkar fyrir blóðtöku
Því svarar Berufsordnung læknisins frekar en ApoG, því § 31 Abs. 2 MBO-Ä bannar að mæla með tilteknu apóteki ohne hinreichenden Grund. Meðmæli með gildri ástæðu eru heimil og hvers kyns ávinningur sem rennur til baka eyðir þeim grundvelli.
Getum við samið við læknastofu um þóknun fyrir viðskiptavini sem sendir eru til okkar
Nei, og þetta er skýrasta bannið á þessu sviði, því þetta er Zuführung von Patienten sem nefnd er í § 11 Abs. 1 ApoG og setur báða aðila í hættu samkvæmt § 299a og § 299b StGB. Afslættir og hlunnindi teljast á sama hátt.
Breytti ApoVWG Zuweisungsverbot
Samræmdur texti § 11 ApoG hefur sama Absatz 1 og áður, þar sem umbæturnar bættu við § 11c ApoG fyrir venöse Blutentnahme frekar en að opna aftur á Zuweisungsverbot. Tillaga á Deutscher Apothekertag í október 2024 kallaði eftir lagalegri skýringu, en engin hefur komið.
Hvað er okkur óhætt að segja í auglýsingu fyrir prófunarþjónustu
Hlutlæg lýsing á því hvað er mælt, hver framkvæmir blóðtökuna, hvaða rannsóknarstofa greinir sýnið og hvað niðurstaðan er ekki, sem allt rúmast innan § 3 HWG. Samanburðarfullyrðingar gegn læknastofum, meðmæli lækna og loforð um árangur kalla á kvartanir.
Apótek ber orðalag sitt undir Apothekerkammer, skrifar læknastofunum á sínu þjónustusvæði áður en þjónustan opnar, semur um læsilegt niðurstöðusnið við rannsóknarstofuna sína og heldur samkomulaginu lausu við greiðslur í hvora átt sem er. Verðlagning er í færslunni um sjálfsgreiðsluþjónustu, og víðari umfjöllun í gagnrýni á umbætur og tækifærum og mælingum á þjónustustað.
Þessi grein er almennar upplýsingar um þýsk apótekalög og viðskiptahætti og er ekki lögfræðiráðgjöf. Viðkomandi Apothekerkammer, bært stjórnvald eða lögfræðingur tekur ákvörðun í einstökum málum.

Aniva sér um rannsóknarstofuna, flutningana og skýrsluna. Þú heldur sambandinu við sjúklinginn og þínu eigin vörumerki.
Tuttugu mínútur og þú veist hvort það passar við þitt fyrirkomulag.