Ένα Abstrich συλλέγει υλικό από μια επιφάνεια του σώματος, συνήθως από τον λαιμό ή τη μύτη, με έναν στυλεό. Το αν το δείγμα είναι αξιοποιήσιμο κρίνεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το πώς λαμβάνεται και πόσο γρήγορα φτάνει στο εργαστήριο.
Ένα επίχρισμα μοιάζει με το πιο απλό δείγμα που υπάρχει, και ακριβώς γι' αυτό συχνά πάει στραβά. Τρεις λεπτομέρειες στον χειρισμό κρίνουν αν το υλικό που συλλέχθηκε μπορεί καν να χρησιμοποιηθεί, και οι τρεις ανήκουν στην Präanalytik και όχι στην ανάλυση:
Αξίζει να αναφερθούν ξεκάθαρα τα όρια του τι μπορεί να κάνει ένα φαρμακείο με ένα επίχρισμα:
Ο στυλεός πρέπει επίσης να ταυτοποιείται και να δρομολογείται όπως κάθε άλλο δείγμα. Το σωληνάριο επισημαίνεται στο σημείο της λήψης αντί αργότερα στον πάγκο. Στη συνέχεια ακολουθεί την ίδια Probenlogistik που διέπει ένα σωληνάριο αίματος, με την ίδια παράδοση, τις ίδιες απαιτήσεις θερμοκρασίας και την ίδια καταγραφή για το ποιος το συσκεύασε και πότε. Ένας στυλεός που φτάνει χωρίς ευανάγνωστη ετικέτα αντιμετωπίζεται σαν να μην υπάρχει δείγμα, και το εργαστήριο δικαίως τον απορρίπτει.
Μία συνήθεια αποτρέπει το μεγαλύτερο μέρος της σπατάλης, και αυτή είναι να ελέγχεις το δηλωμένο χρονικό περιθώριο μεταφοράς του εργαστηρίου πριν δοθεί το ραντεβού, αντί μετά τη λήψη του δείγματος. Η τελευταία παραλαβή της ημέρας είναι η πραγματική ώρα κλεισίματος για αυτή την υπηρεσία, γιατί ένα δείγμα που χάνει τον κούριερ σημαίνει επαναληπτικό ραντεβού και συζήτηση για επιστροφή χρημάτων αντί για καθυστερημένο αποτέλεσμα.
Αυτό το λήμμα του γλωσσαρίου παρέχει γενικές πληροφορίες για τη γερμανική νομοθεσία και πρακτική των φαρμακείων. Δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Για δεσμευτικές οδηγίες σχετικά με το δικό σου φαρμακείο, επικοινώνησε με το αρμόδιο Landesapothekerkammer.