
Ένα φαρμακείο που εξετάζει τη venöse Blutentnahme (φλεβική αιμοληψία) συνήθως ρωτά πρώτα αν τα γειτονικά ιατρεία θα το δουν ως επίθεση. Νομικά, η συνεργασία με ένα τοπικό Arztpraxis είναι νόμιμη και απόλυτα συνηθισμένη, επειδή η γερμανική φαρμακευτική νομοθεσία δεν απαγορεύει τη συνεργασία ανάμεσα σε ένα φαρμακείο και έναν γιατρό.
Αυτό που απαγορεύει είναι πολύ πιο περιορισμένο. Η § 11 Abs. 1 ApoG (Apothekengesetz) απαγορεύει συμφωνίες για την καθοδήγηση ασθενών, την ανάθεση συνταγών και την προτίμηση συγκεκριμένων φαρμάκων, ενώ η § 11 Abs. 1a προσθέτει το Makelverbot, την απαγόρευση διαμεσολάβησης συνταγών έναντι οφέλους. Αυτό που την ενεργοποιεί είναι μια συμφωνία ή μια πληρωμή, γι' αυτό μια συζήτηση, μια κοινή εκδήλωση ή η παραπομπή ενός πελάτη σε γιατρό δεν εμπίπτει σε αυτή.
Αυτό το κενό κοστίζει χρήματα, επειδή ένα φαρμακείο που θεωρεί κάθε επαφή απαγορευμένη είτε εγκαταλείπει την υπηρεσία είτε την ξεκινά αθόρυβα.
Οι περισσότερες παρεξηγήσεις ξεκινούν από μια παράφραση, οπότε εδώ είναι ολόκληρο το § 11 Abs. 1 Satz 1 ApoG:
Οι κάτοχοι άδειας και το προσωπικό φαρμακείων δεν επιτρέπεται, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά από τον νόμο, να συνάπτουν δικαιοπραξίες ή συμφωνίες με ιατρούς ή άλλα πρόσωπα που ασχολούνται με τη θεραπεία ασθενειών, ή με τρίτους, οι οποίες έχουν ως αντικείμενο την προνομιακή προμήθεια συγκεκριμένων φαρμάκων, την παραπομπή ασθενών, την εκχώρηση συνταγών ή την παρασκευή φαρμάκων χωρίς πλήρη αναγραφή της σύνθεσης.
Και τα τέσσερα αντικείμενα που κατονομάζονται είναι συναλλακτικά και τα ρήματα είναι Rechtsgeschäfte vornehmen και Absprachen treffen. Τίποτα από αυτά δεν αφορά ένα φαρμακείο που ενημερώνει ένα ιατρείο για μια υπηρεσία.
Το όριο έχει σημασία, γιατί το § 12 ApoG καθιστά μια τέτοια συναλλαγή άκυρη, το § 25 ApoG επιτρέπει Geldbuße έως 20.000 ευρώ και το § 299a StGB καθιστά την αποδοχή οφέλους για τη Zuführung von Patienten ποινικό αδίκημα.
Η (Muster-)Berufsordnung, που εγκρίθηκε από το 130. Deutscher Ärztetag στις 13 Μαΐου 2026, ορίζει την αντίστοιχη υποχρέωση στην § 31. Η παράγραφος 1 απαγορεύει στον γιατρό να λαμβάνει όφελος για τη Zuweisung von Patientinnen und Patienten, ενώ η παράγραφος 2 αναφέρει: "Sie dürfen ihren Patientinnen und Patienten nicht ohne hinreichenden Grund bestimmte Ärztinnen oder Ärzte, Apotheken, Heil- und Hilfsmittelerbringer oder sonstige Anbieter gesundheitlicher Leistungen empfehlen oder an diese verweisen."
Ένα ιατρείο που διστάζει να κατονομάσει ένα φαρμακείο ακολουθεί αυτή τη διάταξη αντί να δείχνει εχθρότητα, και επειδή η διατύπωση είναι «ohne hinreichenden Grund», μια σύσταση με βάσιμο λόγο δεν απαγορεύεται.
| Κατάσταση | Τι είναι | Workable | Τι το κάνει να αποτυγχάνει |
|---|---|---|---|
| Το Befund πηγαίνει στον προσωπικό γιατρό του πελάτη | Το Befund (έκθεση αποτελεσμάτων) αποστέλλεται εκεί όπου ζητά ο πελάτης | Ναι | Επιλογή από το φαρμακείο ή μία διεύθυνση από προεπιλογή |
| Ένα ιατρείο συστήνει το φαρμακείο | Ένας γιατρός απαντά σε έναν ασθενή που ρωτά πού να απευθυνθεί | Ναι | Οποιοδήποτε όφελος επιστρέφει, ή απουσία hinreichender Grund |
| Μια κοινή ενημερωτική βραδιά | Και οι δύο μιλούν για ένα θέμα υγείας σε μια τοπική εκδήλωση | Ναι | Το να γίνει κανάλι πωλήσεων ή μια αμοιβή πέρα από την αμοιβή ομιλητή |
| Μια χρέωση ανά πελάτη που παραπέμπεται | Χρήματα ή παροχή σε είδος, ανά άτομο | Όχι | Η παραπομπή ασθενών στα § 11 Abs. 1 ApoG και § 299a StGB |
| Βάση με φυλλάδια ιατρείου | Έντυπο υλικό από ένα ιατρείο, σε έκθεση | Με φροντίδα | Αποκλειστικότητα, πληρωμή για τον χώρο ή αμοιβαία συμφωνία |
| Ορισμός ενός ιατρείου για παρακολούθηση | Ένας φαρμακοποιός κατονομάζει ένα ιατρείο μετά από ένα Befund εκτός ορίων | Επισφαλές | Ένα ιατρείο από προεπιλογή αντί για τον γιατρό του πελάτη |
Στα KBV PraxisNachrichten της 18ης Ιουνίου 2026, ο πρόεδρος της KBV Dr. Andreas Gassen δήλωσε ότι οι φαρμακοποιοί "hervorragende Pharmazeuten sind, aber keine ärztliche Ausbildung haben", και ο αντιπρόεδρος Dr. Stephan Hofmeister ανέφερε το κόστος για τα ιατρεία: "Personen, bei denen nach ärztlicher Anamnese vielleicht gar keine Testung erforderlich gewesen wäre, werden anschließend in die Praxis geschickt (...) Und dort wird dann erneut getestet werden."
Ο πρόεδρος του ALM e.V., Dr. Michael Müller, υποστήριξε στις 21 Μαΐου 2026 ότι μια φλεβική αιμοληψία «δεν είναι μια μεμονωμένη τεχνική υπηρεσία, αλλά μέρος μιας ιατρικής διαγνωστικής διαδικασίας υπό ιατρική ευθύνη», και ο πρόεδρος του SpiFa, Dr. Dirk Heinrich, πρόσθεσε μια μέρα αργότερα: «Όποιος κάνει αιμοληψία πρέπει επίσης να γνωρίζει γιατί, για ποιον σκοπό, υπό ποιες συνθήκες και με ποια ιατρική συνέπεια.»
Κανένας από τους τρεις δεν λέει ότι ένας φαρμακοποιός δεν μπορεί να κάνει σωστά μια αιμοληψία. Και οι τρεις υποστηρίζουν ότι ένα εργαστηριακό αποτέλεσμα παίρνει την αξία του από την ένδειξη πίσω του και την ερμηνεία που ακολουθεί, και αυτό έχει βάση. Ο νόμος απαντά σε μέρος αυτού, επειδή η § 11c ApoG βάσει του Apothekenversorgung-Weiterentwicklungsgesetz (ApoVWG) περιορίζει την αιμοληψία σε έναν approbierter Apotheker με επιβεβαιωμένη ärztliche Schulung, σε ενήλικες και για διαγνωστικούς σκοπούς, και αποκλείει την ανάθεση των Aufklärung, Anamnese ή της συναίνεσης.
Η επανάληψη των εξετάσεων είναι το κομμάτι στο οποίο μπορεί να δράσει ένα φαρμακείο, επειδή ένα αποτέλεσμα επαναλαμβάνεται όταν ένα ιατρείο δεν μπορεί να ξέρει από πού προήλθε. Ένα Befund σε επιστολόχαρτο από akkreditiertes Labor, με τη μέθοδο, το Referenzbereich και την ώρα της αιμοληψίας, είναι ένα έγγραφο που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα ιατρείο, ενώ ένα στιγμιότυπο οθόνης από εφαρμογή δεν είναι.
Μεγάλο μέρος της σύγκρουσης προέρχεται από τη σειρά των κινήσεων, επειδή ένα ιατρείο που μαθαίνει για πρώτη φορά για την υπηρεσία από έναν ασθενή με μια εκτύπωση στο χέρι έρχεται σε δύσκολη θέση. Μια σύντομη επιστολή πριν ξεκινήσει η υπηρεσία, που αναφέρει τις προσφερόμενες αναλύσεις, το εργαστήριο, ποιος ολοκλήρωσε την ärztliche Schulung και ότι δεν γίνεται διάγνωση στο φαρμακείο, εξαλείφει το μεγαλύτερο μέρος αυτού του προβλήματος και δεν περιέχει καμία συμφωνία, ώστε να μένει εκτός του § 11 ApoG.
Το εμπορικό επιχείρημα ισχύει και αντίστροφα, γιατί ένα φαρμακείο που παραπέμπει ένα εύρημα εκτός ορίων σε γιατρό δημιουργεί ένα ραντεβού που το ιατρείο διαφορετικά θα έβλεπε αργότερα ή καθόλου.
Μια ειλικρινής καταληκτική παρατήρηση: το νομικό όριο είναι στενό και η σχέση ευρεία. Ορισμένα ιατρεία θα καλωσορίσουν την υπηρεσία ως pharmazeutische Dienstleistung, άλλα θα κρατήσουν αποστάσεις και λίγα θα αντιταχθούν επί της αρχής, πρόβλημα επιχειρηματικό και όχι νομικό.
Το δεύτερο σημείο τριβής, η διαφήμιση, έχει τον δικό του νόμο. Η § 1 Abs. 1 Nr. 2 HWG εφαρμόζει τον Heilmittelwerbegesetz σε Verfahren und Behandlungen όποτε η δήλωση αφορά την Erkennung von Krankheiten, οπότε μια υπηρεσία εξετάσεων επί πληρωμή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του.
Η § 3 HWG απαγορεύει την irreführende Werbung, κάτι που καλύπτει την παρουσίαση ενός Befund ως διάγνωσης. Η § 11 Abs. 1 Satz 1 Nr. 2 HWG απαγορεύει τη διαφήμιση προς καταναλωτές που βασίζεται σε συστάσεις επαγγελματιών υγείας, οπότε ένα απόσπασμα από έναν τοπικό γιατρό σε ένα φυλλάδιο αποτελεί πρόβλημα από μόνο του. Κείμενα όπως οι ίδιες εξετάσεις που κάνει ο γιατρός σου αλλά χωρίς τον χρόνο αναμονής προκαλούν αμέσως καταγγελία βάσει HWG και ένα τηλεφώνημα από το ιατρείο.
Επιτρέπεται να σταλεί ένα Befund στον γιατρό του ίδιου του πελάτη;
Ναι, όταν ο πελάτης κατονομάζει το ιατρείο και το ζητά, επειδή η επιλογή ανήκει στον πελάτη και δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ φαρμακείου και ιατρείου. Αυτό που καλύπτει το § 11 Abs. 1 ApoG είναι μια Absprache για την παραπομπή ασθενών, και ένα γραπτό αίτημα στην τεκμηρίωση διαχωρίζει τα δύο.
Μπορεί ένας γιατρός να προτείνει το φαρμακείο μας για αιμοληψία;
Σε αυτό απαντά η Berufsordnung του γιατρού και όχι το ApoG, επειδή η § 31 Abs. 2 MBO-Ä απαγορεύει τη σύσταση ενός συγκεκριμένου φαρμακείου ohne hinreichenden Grund. Μια σύσταση με βάσιμο λόγο επιτρέπεται, και οποιοδήποτε ανταποδοτικό όφελος αναιρεί αυτή τη βάση.
Μπορούμε να συμφωνήσουμε αμοιβή με ένα ιατρείο για τους πελάτες που μας στέλνει;
Όχι, και αυτή είναι η πιο ξεκάθαρη απαγόρευση στον τομέα, γιατί αποτελεί τη Zuführung von Patienten που αναφέρεται στο § 11 Abs. 1 ApoG και εκθέτει και τις δύο πλευρές στα § 299a και § 299b StGB. Οι εκπτώσεις και οι παροχές σε είδος υπολογίζονται με τον ίδιο τρόπο.
Άλλαξε το ApoVWG το Zuweisungsverbot;
Το ενοποιημένο κείμενο του § 11 ApoG διατηρεί την ίδια Absatz 1 όπως πριν, επειδή η μεταρρύθμιση πρόσθεσε το § 11c ApoG για τη venöse Blutentnahme αντί να ανοίξει ξανά το Zuweisungsverbot. Μια πρόταση στο Deutscher Apothekertag τον Οκτώβριο του 2024 ζήτησε νομοθετική διευκρίνιση, αλλά δεν έχει δοθεί καμία.
Τι μπορούμε να πούμε με ασφάλεια σε μια διαφήμιση για υπηρεσία εξετάσεων
Η αντικειμενική περιγραφή του τι μετριέται, ποιος κάνει την αιμοληψία, ποιο εργαστήριο αναλύει το δείγμα και τι δεν είναι το αποτέλεσμα, όλα αυτά παραμένουν εντός του § 3 HWG. Οι συγκριτικοί ισχυρισμοί έναντι ιατρείων, οι μαρτυρίες γιατρών και οι υποσχέσεις για αποτελέσματα προκαλούν καταγγελίες.
Ένα φαρμακείο ελέγχει τη διατύπωσή του με το Apothekerkammer του, γράφει στα ιατρεία της περιοχής του πριν ανοίξει η υπηρεσία, συμφωνεί μια ευανάγνωστη μορφή Befund με το εργαστήριό του και κρατά τη συμφωνία χωρίς πληρωμές από καμία πλευρά. Οι τιμές βρίσκονται στο άρθρο για τις υπηρεσίες με ιδιωτική πληρωμή, ενώ το ευρύτερο επιχείρημα στα κριτική και ευκαιρίες της μεταρρύθμισης και εξετάσεις στο σημείο φροντίδας.
Αυτό το άρθρο παρέχει γενικές πληροφορίες για το γερμανικό δίκαιο φαρμακείων και την επιχειρηματική πρακτική και δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Το αρμόδιο Apothekerkammer, η αρμόδια αρχή ή ένας δικηγόρος αποφασίζει για κάθε μεμονωμένη περίπτωση.
Ξεκίνησε να χτίζεις την πιο υγιή δεκαετία της ζωής σου.
Εγγραφή σήμερα
Η Aniva αναλαμβάνει το εργαστήριο, την οργάνωση και την αναφορά. Εσύ διατηρείς τη σχέση με τον ασθενή και τη δική σου επωνυμία.
Είκοσι λεπτά και θα ξέρεις αν ταιριάζει στον τρόπο λειτουργίας σου.