Postexpositionsprophylaxe to postępowanie medyczne po możliwym kontakcie z obcą krwią lub materiałem zakaźnym. Rozważa się je, zanim wiadomo, czy doszło do zakażenia, dlatego liczy się tu czas i decyduje o nim lekarz, a nie apteka.
Postexpositionsprophylaxe, zwykle w skrócie PEP, to postępowanie medyczne po możliwym kontakcie z obcą krwią lub innym materiałem potencjalnie zakaźnym. Jest to profilaktyka, a nie leczenie, ponieważ rozważa się ją, zanim ktokolwiek wie, czy doszło do zakażenia. W aptece, która pobiera krew, przyczyną jest niemal zawsze Nadelstichverletzung, skaleczenie rozbitą probówką albo kontakt krwi z okiem, ustami lub uszkodzoną skórą.
Cechą wyróżniającą PEP jest dostępny czas. Okno, w którym profilaktyka może jeszcze wpłynąć na wynik, liczy się w godzinach, a nie w dniach, a przy niektórych ekspozycjach najważniejsze są pierwsze godziny. Czekanie do następnego ranka, do zamknięcia sklepu albo aż poszkodowana osoba skończy zmianę może całkowicie przekreślić tę opcję. Dlatego kolejność działań ustala się z wyprzedzeniem, a nie wtedy, gdy ktoś stoi przy zlewie z krwawiącym palcem.
Sama decyzja nie należy do apteki. Ocena narażenia, ocena źródła oraz decyzja, czy profilaktyka jest wskazana, to zadanie lekarza – zazwyczaj wyznaczonego dla apteki lekarza Durchgangsarzt lub, poza godzinami otwarcia, szpitala obsługującego dany rejon. Obowiązuje to nawet wtedy, gdy zespół ma wykształcenie farmaceutyczne i nawet gdy odpowiednie preparaty mogą stać kilka metrów dalej na półce. Dochodzenie do rekomendacji lub wymienianie nazwy środka współpracownikowi w tamtym momencie wykracza poza rolę apteki i nie wnosi niczego, czego potrzebuje lekarz.
Apteka wnosi szybkość, informacje i dokumentację:
Oto fakty na temat ekspozycji, których potrzebuje lekarz:
Znajomość trasy z wyprzedzeniem to element w pełni zależny od apteki. Nazwisko, adres i kontakt poza godzinami pracy do lekarza Durchgangsarzt powinny znajdować się na ścianie przy stanowisku, a nie w segregatorze, a trasę omawia się w spokojny poranek, nie w nagłej sytuacji.
Obowiązek zorganizowania tego spoczywa na pracodawcy zgodnie z Biostoffverordnung, a TRBA 250 opisuje go obok wymogów dotyczących wyposażenia i instruktażu. Codzienna rutyna opisana w Hygiene bei der Blutentnahme sprawia, że to pytanie pozostaje hipotetyczne, co z ogromną przewagą jest najtańszym rozwiązaniem.
Ten wpis w słowniczku ma charakter ogólnej informacji o niemieckim prawie farmaceutycznym i praktyce aptecznej. Nie stanowi porady prawnej. Aby uzyskać wiążące informacje dotyczące twojej apteki, skontaktuj się z właściwą Landesapothekerkammer.