Aniva
9
 min czytania

Diagnostics as a Service w całej Europie i co zmienia się na każdej granicy

Diagnostics as a Service kupują zwykle firmy, które już sprzedają badania krwi w jednym kraju europejskim i zakładają, że w drugim będzie łatwiej, bo produkt jest gotowy, a klienci udowodnili, że chcą za niego płacić. Prawie nic z tej wcześniejszej pracy nie sprawdza się w drugim kraju, ponieważ najważniejsze elementy organizacji badań od początku nie były ogólnoeuropejskie. Ten artykuł wyjaśnia, co zmienia się na każdej granicy, a która warstwa pozostaje stała.
Grafika okładkowa wpisu na blogu
Autor
Robert Jakobson
Opublikowano
23 sierpnia 2026

Diagnostics as a Service kupują zwykle firmy, które już sprzedają badania krwi w jednym kraju europejskim i zakładają, że drugi kraj będzie łatwiejszy niż pierwszy, bo najtrudniejszy etap budowania produktu mają już za sobą. To rozsądne założenie, ale okazuje się błędne, ponieważ kluczowe elementy działalności diagnostycznej od początku nie były ogólnoeuropejskie.

Unia Europejska w zasadzie przyznała to na piśmie. Zgodnie z rozporządzeniem o europejskiej przestrzeni danych dotyczących zdrowia wyniki laboratoryjne to ostatnia kategoria danych zdrowotnych objęta unijnymi zasadami interoperacyjności i dostępu. Zasady te zaczną dotyczyć wyników laboratoryjnych dopiero od 26 marca 2031 r., czyli dwa pełne lata po terminie wyznaczonym dla skróconych kart zdrowia pacjenta i recept.1

To samo rozporządzenie wyjaśnia, dlaczego ta data jest tak odległa. Powołuje się na przepis traktatu, który pozostawia organizację i świadczenie usług zdrowotnych każdemu państwu członkowskiemu,2 a zasady określające, kto może kogo badać, powstały w ramach tych krajowych systemów.

Europa jest więc jednym wspólnym rynkiem dla twojego oprogramowania, ale wciąż pozostaje dwudziestoma siedmioma odrębnymi systemami dla twojej diagnostyki. Dalsza część tego artykułu pokazuje, ile ta różnica kosztuje rozwijającą się markę i które jej elementy może przejąć za ciebie partner.

Cztery odrębne rzeczy zmieniają się w tym samym czasie

Oprogramowanie możesz wprowadzić na nowy rynek w jedno popołudnie, bo wystarczy dodać język i walutę, sprawdzić lokalne prawo konsumenckie i otworzyć drzwi.

Badanie krwi to usługa fizyczna wykonywana przez uprawnioną osobę w ramach systemu, który każdy kraj zbudował na własne potrzeby. Oznacza to, że bierzesz na siebie cztery osobne zadania jednocześnie, a żadnego z nich nie było w twoim planie.

  • Potrzebujesz nowej współpracy z laboratorium na nowych warunkach, bez żadnej historii negocjacji.
  • Potrzebujesz nowej organizacji pobrań krwi, ponieważ przepisy określające, kto może pobierać krew, są ustalane na poziomie krajowym.
  • Dla tego rynku potrzebujesz nowego zestawu umów i nowej umowy dotyczącej danych.
  • Potrzebujesz nowej odpowiedzi na pytanie, czy klient w tym kraju w ogóle potrzebuje udziału lekarza.

Każde z tych zadań jest do opanowania osobno, ale branie na siebie wszystkich czterech od nowa w każdym kraju, do którego wchodzisz, sprawia, że większość firm kończy ekspansję po drugim rynku.

Infrastruktura wspierająca również jest rozmieszczona nierównomiernie. W całej Europie do oceny wyrobów do diagnostyki in vitro wyznaczono obecnie dziewiętnaście jednostek, które mają siedziby zaledwie w dwunastu krajach, a dziewięć państw członkowskich nie ma ani jednej.3 Ma to duże znaczenie, jeśli planujesz sprzedawać własny zestaw testowy, ponieważ zasoby do oceny nie znajdują się tam, gdzie większość osób by się ich spodziewała.

Dodawanie kraju
Jeden system, cztery krajowe pytania

Zbudowane raz, na wszystkie rynki

Jedna umowaJedna integracjaJeden format wynikówOpracowane zakresy referencyjne

Ponowne odpowiedzi według kraju

01

Kto może zamawiać

Bezpośrednio dla klienta lub najpierw na zlecenie lekarza.

02

Kto może pobierać krew

Sama pielęgniarka albo zlecenie lekarskie. To określa koszt jednego pobrania krwi.

03

Jak to formułujesz

Badania przesiewowe w kierunku chorób mogą wymagać zezwolenia.

04

Które laboratorium

Nowe warunki, nowa akredytacja, nowa umowa dotycząca danych.

Niemcypłatność prywatna dozwolona, nadal wymagane zlecenie medyczne
Szwecjabrak konkretnego przepisu określającego, kto może pobrać próbkę
Belgiapobranie krwi nie wymaga recepty
Holandiawymagane zezwolenie, jeśli nazywasz to badaniem przesiewowym

Na żywo, ten sam format wyników

Lokalne pozwolenia, lokalny personel i lokalne laboratoria to nasza praca, nie twoja.

Ogólnounijne przepisy obejmą wyniki laboratoryjne 26 marca 2031 roku. Do tego czasu usługi zdrowotne pozostają kompetencją krajową.

To, kto może zlecić badanie, ustala się na szczeblu krajowym

To zasada, o której marki najczęściej zakładają, że wszędzie działa tak samo.

W niektórych krajach można kupić badanie krwi dla siebie bez udziału osób trzecich na żadnym etapie. W innych lekarz musi zlecić analizę, zanim laboratorium będzie mogło ją wykonać, nawet jeśli klient płaci prywatnie. Kilka krajów plasuje się pośrodku – klient sam wybiera badanie, ale osoba z kwalifikacjami medycznymi nadal musi być formalną częścią procesu.

Ta jedna różnica zmienia twój produkt, a nie tylko formalności. W jednym kraju klient po prostu płaci i rezerwuje wizytę, a w kolejnym w procesie musi brać udział osoba z kwalifikacjami medycznymi. Oznacza to znalezienie specjalisty medycznego, podpisanie z nim umowy i dodanie kolejnego kroku w twoim interfejsie.

Niemcy pokazują, dlaczego trzeba to sprawdzić, zamiast zakładać z góry. Można tam zapłacić za badania prywatnie, ale prawo regulujące analizy laboratoryjne nadal uzależnia badania związane z chorobami od zlecenia lekarza lub równorzędnego specjalisty.4 Oba te stwierdzenia są prawdziwe jednocześnie, a plan oparty wyłącznie na pierwszym z nich przyniesie później niemiłą niespodziankę.

To, kto może pobrać próbkę, to druga decyzja krajowa

Kiedy już ustalisz, kto zleca badanie, musisz jeszcze ustalić, kto zgodnie z prawem może je wykonać, a kraje europejskie nie są co do tego zgodne.

  • Na niektórych rynkach pielęgniarka może pobrać krew według własnej oceny, bez skierowania.
  • W innych pielęgniarka może to zrobić wyłącznie na zlecenie lekarza, co ponownie włącza lekarza w twój proces.
  • Na co najmniej jednym rynku technicy laboratoryjni zostali wykluczeni z samodzielnego pobierania krwi, więc każde pobranie krwi pochłania czas pielęgniarek.
  • Szwecja podchodzi do tego wyjątkowo otwarcie. Tamtejszy organ regulacyjny stwierdza, że w ramach dobrowolnej opieki zdrowotnej nie ma szczegółowych przepisów określających, kto może pobrać próbkę krwi, a placówka powierza to zadanie personelowi o odpowiednich kompetencjach.5
  • Belgia to najbardziej liberalny rynek, jaki dotąd przeanalizowaliśmy. Pobranie krwi żylnej i włośniczkowej figuruje tam jako czynność pielęgniarska, która w ogóle nie wymaga zlecenia lekarskiego.6

Konsekwencja tego wszystkiego jest raczej ekonomiczna niż prawna. Obsługa rynku, na którym próbkę może pobrać przeszkolona osoba niebędąca lekarzem, kosztuje jedną kwotę, a rynku wymagającego obecności lekarza – inną. Oba te rynki mogą działać komercyjnie, choć nigdy nie będą funkcjonować w tym samym modelu, dlatego nie istnieje jedna europejska cena za pobranie krwi.

W jednym kraju ograniczeniem są twoje sformułowania

Holandia zasługuje na osobną sekcję, ponieważ tamtejszy przepis blokuje marki, które całą resztę zrobiły poprawnie.

Prawo holenderskie wymaga zezwolenia ministerstwa na prowadzenie badań przesiewowych populacji w kierunku niektórych poważnych chorób.7 Jeśli opisujesz swoją ofertę jako badanie przesiewowe w kierunku poważnej choroby, możesz potrzebować zezwolenia, którego nie masz, natomiast to samo badanie opisane jako kontrola zdrowia, na którą dana osoba decyduje się sama, stawia cię w innej sytuacji.

Samo badanie jest identyczne w obu przypadkach, zmieniło się tylko sformułowanie.

Ten przykład to ogólna lekcja z tego artykułu w pigułce. Problemy z ekspansją w diagnostyce rzadko wynikają z braku możliwości, bo prawie zawsze dotyczą konkretnego przepisu krajowego, o którego sprawdzeniu nikt w twoim zespole nie pomyślał.

Kilka z tych przepisów krajowych jest obecnie łagodzonych

Mimo to kilka krajów europejskich raczej łagodzi te zasady, niż je zaostrza, więc każda struktura oparta sztywno na dzisiejszym stanie rzeczy okaże się błędna za kilka lat.

Na początku 2026 roku Francja rozszerzyła listę miejsc, w których faza analityczna prac laboratoryjnych może odbywać się poza laboratorium, pod warunkiem uzyskania zezwolenia i wskazania odpowiedzialnego biologa medycznego.8 Ta zmiana ma znaczenie dla każdego, kto planuje pobierać próbki poza placówkami klinicznymi.

Niemcy pozwalają teraz farmaceutom pobierać krew żylną po ukończeniu szkolenia prowadzonego przez lekarzy. Wzorcowy program tego szkolenia jest wciąż opracowywany, więc ta ścieżka jest prawnie otwarta, ale jeszcze niedostępna w praktyce — tę reformę opisaliśmy szczegółowo na naszej stronie dla aptek.

Więcej punktów pobrań i mniej pośredników to kierunek widoczny niemal w całej Europie, dlatego rozsądnie jest budować pod ten model, a nie wokół dzisiejszych ograniczeń.

Jedna część diagnostyki jest taka sama w każdym kraju

Wszystko, co opisano powyżej, zmienia się po przekroczeniu granicy, ale jedna część pracy jest taka sama w każdym kraju i to właśnie wokół niej warto zaprojektować swój produkt.

Próbka pobrana przez przeszkoloną osobę i przeanalizowana przez akredytowane laboratorium daje wynik, z którego możesz skorzystać, niezależnie od tego, gdzie nastąpiło pobranie. Analiza jest stałą częścią twojego produktu, natomiast pobranie i pozwolenia trzeba zorganizować od nowa w każdym nowym kraju.

Jest tu jednak jedno ważne zastrzeżenie – szczegół, który większość zespołów odkrywa zdecydowanie za późno. Zakresy referencyjne nigdy nie zostały ujednolicone między laboratoriami. Przegląd z 2023 roku w Clinical Chemistry ujmuje to wprost: między laboratoriami nadal utrzymują się istotne i nieuzasadnione różnice w zakresach referencyjnych, nawet gdy stosują tę samą metodę analityczną. Opisaną konsekwencją jest zwiększone ryzyko błędnej interpretacji wyniku.9

Dla marki sprzedającej pojedyncze badanie to tylko przypis w dokumentacji. Dla marki sprzedającej badania powtarzalne to istota całego produktu, bo klient, którego wynik zmienił się przez zmianę laboratorium, a nie przez zmianę stanu zdrowia, otrzymał nieprawdziwą informację. Omawiamy, jak sobie z tym poradzić podczas migracji, w naszym artykule o zmianie laboratorium stojącego za twoim produktem.

Pięć pytań, które warto zadać partnerowi Diagnostics as a Service

Biorąc pod uwagę wszystko powyższe, oto pytania, które odróżniają dostawcę od partnera.

  • Czy zajmujecie się lokalnymi pozwoleniami na każdym rynku, czy to należy do mnie?
  • Kto odpowiada prawnie za pobranie w każdym kraju, który obsługujesz?
  • Czy wyniki przychodzą w jednym formacie niezależnie od kraju, żeby zbudować to tylko raz?
  • Jak traktowane są zakresy referencyjne, gdy próbka jest analizowana w nowym miejscu, i co dzieje się z dotychczasową historią klienta?
  • Ile trwa dodanie kolejnego kraju i czego potrzebujecie ode mnie, żeby to zrobić?

Ostatnie pytanie jest najważniejsze. Dostawca da ci laboratorium, podczas gdy partner daje ci powtarzalny sposób wejścia na rynek, dzięki czemu czwarty kraj kosztuje cię mniej wysiłku niż drugi.

Jak Aniva dostarcza Diagnostics as a Service w całej Europie

Aniva buduje to jako powtarzalny schemat zamiast osobnych ustaleń w każdym kraju.

  • Dostajesz jedną umowę, jedną integrację i jeden format wyników, dzięki czemu budujesz rozwiązanie na Europę tylko raz.
  • Aniva ma własną sieć punktów pobrań krwi w całych Niemczech, czyli na europejskim rynku o najbardziej wymagających przepisach.
  • Opracowujemy zakresy referencyjne obok tych podawanych przez laboratorium, dzięki czemu historia klienta pozostaje czytelna, gdy analiza zostaje przeniesiona.
  • Tam, gdzie dany rynek wymaga lokalnego pozwolenia, lokalnego specjalisty lub lokalnego laboratorium, to zadanie należy do nas, a nie do ciebie.
  • Diagnostics as a Service, czyli DaaS, jest dostępne dla partnerów w całej Europie, a my prowadzimy aktywne rozmowy z markami w wielu krajach europejskich.
  • Dodanie kraju przebiega według procesu, który już przeszliśmy, a nie takiego, który wymyślamy dla ciebie.

Nie damy ci mapy z zapewnieniem, że każdy kraj jest już dostępny. Zasięg zależy od panelu, metody pobrania i konkretnego rynku, dlatego odpowiadamy na to precyzyjnie podczas pierwszej rozmowy, a nie ogólnie w artykule.

Powiedz nam, do jakich krajów wchodzisz i który panel chcesz tam sprzedawać. Możesz zarezerwować 30-minutowe demo albo najpierw przeczytać dokumentację API, jeśli twoi inżynierowie chcą zobaczyć, jak to wygląda. Jeśli wciąż porównujesz to z samodzielnym prowadzeniem całego procesu, osobno opisaliśmy, z czym to się wiąże.

Podsumowanie najważniejszych punktów

  • Wyniki laboratoryjne nie będą podlegać unijnym przepisom o interoperacyjności do 2031 roku, ponieważ usługi zdrowotne pozostają w kompetencjach krajowych.
  • To, kto może zlecić badanie, a kto może pobrać próbkę, to dwie osobne decyzje na poziomie krajowym i obie zmieniają twój produkt.
  • W Holandii głównym ograniczeniem jest to, jak opisujesz ofertę, a nie to, co wolno ci robić.
  • Kilka rynków łagodzi swoje przepisy, więc unikaj budowania sztywnej struktury wokół dzisiejszej sytuacji.
  • Analiza jest taka sama niezależnie od tego, gdzie pobrano próbkę, natomiast pobranie, pozwolenia i przedziały referencyjne trzeba zorganizować w każdym kraju.
  • Zapytaj potencjalnego partnera, ile trwa dodanie kraju i czego od ciebie potrzebuje, bo ta odpowiedź pokaże ci, z kim masz do czynienia.

Pytania, które słyszymy najczęściej

Czy jeden partner może obsłużyć badania krwi w kilku krajach europejskich?

Tak, pod warunkiem że partner obsługuje lokalną warstwę na każdym rynku. Osobno dla każdego kraju trzeba ustalić, kto może zlecić badanie, kto może pobrać próbkę i które laboratorium ją analizuje. Stałe mogą pozostać twoja umowa, integracja oraz format, w jakim otrzymujesz wyniki. Zapytaj konkretnie, kto bierze odpowiedzialność za lokalne pozwolenia.

Czy klienci potrzebują lekarza, żeby zamówić badanie krwi w Europie?

To zależy wyłącznie od kraju. Niektóre pozwalają kupić badanie bez udziału innych osób, podczas gdy inne wymagają zlecenia od lekarza lub równorzędnego specjalisty, zanim laboratorium może wykonać analizę związaną z chorobą – nawet gdy klient płaci prywatnie. Niemcy są przykładem kraju, w którym płatność prywatna jest możliwa, a analiza nadal wymaga zlecenia od specjalisty.4

Kto może pobierać próbki krwi w Europie?

Jest to ustalane na poziomie krajowym i różni się bardziej, niż ludzie się spodziewają. Szwedzki organ regulacyjny stwierdza, że w ramach dobrowolnej opieki zdrowotnej nie ma szczegółowych przepisów dotyczących tego, kto może pobrać próbkę.5 Belgia wymienia pobieranie krwi jako czynność pielęgniarską, która w ogóle nie wymaga skierowania.6 Inne rynki wymagają zlecenia lekarskiego, a co najmniej jeden ogranicza tę rolę jeszcze bardziej. Różnica ta wpływa raczej na twój koszt pobrania krwi niż na to, czy pobranie krwi jest możliwe.

Dlaczego sformułowanie mojej oferty ma aż takie znaczenie?

Ponieważ co najmniej jeden kraj europejski osobno reguluje badania przesiewowe populacji w kierunku poważnych schorzeń i wymaga zezwolenia ministerstwa, zanim wolno ci je prowadzić.7 Ten sam test opisany jako badanie kontrolne, które dana osoba wybiera dla siebie, znajduje się w innej sytuacji prawnej niż ten sam test opisany jako badanie przesiewowe w kierunku poważnej choroby. Zleć lokalną weryfikację swoich sformułowań, zanim gdziekolwiek wystartujesz.

Co stanie się z historycznymi wynikami moich klientów, jeśli zmieni się laboratorium?

Zakresy referencyjne nie są ujednolicone między laboratoriami, w tym między laboratoriami stosującymi tę samą metodę analityczną, a opisaną konsekwencją jest podwyższone ryzyko błędnej interpretacji wyniku.9 Jeśli sprzedajesz powtarzane badania, to porównywalność w całej historii klienta jest częścią twojego produktu, więc zapytaj każdego partnera, jak to rozwiązuje.

Ile czasu zajmuje dodanie kolejnego kraju?

To zależy od panelu, metody pobrania i rynku, na który wchodzisz. Bardziej przydatne pytanie brzmi, co partner robi samodzielnie, a czego potrzebuje od ciebie, bo to decyduje o tym, czy twój czwarty kraj będzie łatwiejszy niż drugi.

Uwagi i źródła

  1. Rozporządzenie (UE) 2025/327 ustanawiające europejską przestrzeń danych dotyczących zdrowia. Artykuł 14 ust. 1 lit. e) definiuje wyniki badań medycznych, w tym wyniki badań laboratoryjnych i innych badań diagnostycznych oraz powiązane raporty. Artykuł 105 stosuje tę kategorię od 26 marca 2031 r., wobec 26 marca 2029 r. dla skróconych kart zdrowia pacjenta, recept i realizacji recept. EUR-Lex
  2. Rozporządzenie (UE) 2025/327, motyw 28, przywołujący artykuł 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: państwa członkowskie odpowiadają za swoją politykę zdrowotną, w szczególności za organizację i świadczenie usług zdrowotnych oraz opieki medycznej. Rozporządzenie ustanawia kompetencje krajowe w zakresie organizacji usług zdrowotnych. To, że wynikają z tego zasady zlecania badań lub pobierania krwi, jest naszym wnioskiem, a nie stwierdzeniem zawartym w tekście. EUR-Lex
  3. Lista wyznaczonych jednostek notyfikowanych Komisji Europejskiej, sprawdzona 21 sierpnia 2026 r. Dziewiętnaście z nich wyznaczono na mocy rozporządzenia (UE) 2017/746 dotyczącego diagnostyki in vitro, wobec pięćdziesięciu dwóch na mocy rozporządzenia (UE) 2017/745 dotyczącego wyrobów medycznych. Dwie z dziewiętnastu mają niejednoznaczne oznaczenie statusu, więc ostrożny szacunek to siedemnaście. Single Market Compliance Space
  4. § 5 ustawy Gesetz über die Berufe in der medizinischen Technologie (MTBG), Niemcy. lxgesetze.de. Oficjalny tekst jest opublikowany na stronie gesetze-im-internet.de i należy go tam sprawdzić przed każdym dosłownym cytowaniem.
  5. Socialstyrelsen, Szwecja, o tym, kto może pobierać próbkę krwi. socialstyrelsen.se
  6. Belgijski dekret królewski z 18 czerwca 1990 r., ujednolicony 8 kwietnia 2016 r., określający wykaz technicznych czynności pielęgniarskich. Pobranie krwi żylnej i włośniczkowej figuruje w nim jako czynność B1 niewymagająca zlecenia lekarskiego. infirmieres.be
  7. Wet op het bevolkingsonderzoek, Holandia. Artykuł 2 obejmuje badania przesiewowe z wykorzystaniem promieniowania jonizującego, w kierunku nowotworów oraz poważnych chorób, których nie da się leczyć ani im zapobiegać. Artykuł 3 zakazuje takich badań przesiewowych bez zezwolenia ministerialnego. wetten.overheid.nl
  8. Arrêté z 4 lutego 2026 roku, Francja, opublikowane w JORF z 7 lutego 2026 roku, rozszerzające zakres miejsc, w których faza analityczna może być wykonywana poza laboratorium, pod warunkiem uzyskania zezwolenia regionalnej agencji zdrowia, zawarcia umowy z laboratorium i imiennego wskazania odpowiedzialnego biologa medycznego. Légifrance
  9. Bohn MK, Bailey D, Balion C, Cembrowski G, Collier C, De Guire V, Higgins V, Jung B, Mohammed Ali Z, Seccombe D, Taher J, Tsui AKY, Venner A, Adeli K. Reference interval harmonization: harnessing the power of big data analytics to derive common reference intervals across populations and testing platforms. Clinical Chemistry 2023;69(9):991–1008. doi:10.1093/clinchem/hvad099
  10. Rozporządzenie (UE) 2017/746 w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, załącznik VIII, reguły klasyfikacji. legislation.gov.uk

Ten artykuł zawiera ogólne informacje o tym, jak różnią się przepisy dotyczące badań krwi w poszczególnych krajach Europy. Nie stanowi porady prawnej, a krajowe regulacje ulegają zmianom. Potwierdź swoją sytuację na każdym rynku u lokalnego doradcy. Akredytacja laboratorium i przedziały referencyjne należą do laboratorium wykonującego analizę, a interpretacja każdego indywidualnego wyniku pozostaje w gestii lekarza prowadzącego.

Dodaj badania krwi do swojego biznesu

Aniva zapewnia laboratoria, zestawy do badań, wysyłkę, oprogramowanie i dokumentację ochrony danych. Ty oferujesz badania krwi pod własną marką. Powiedz nam, jakich badań potrzebujesz, a pokażemy ci, jak to działa.

Zarezerwuj demo

Twoje przyszłe ja czeka

Zacznij budować najzdrowszą dekadę swojego życia.

Dołącz dziś