Probenkennzeichnung is het labelen van het buisje zodat het monster aan de juiste persoon en de juiste aanvraag gekoppeld kan worden. Dit gebeurt direct na de afname bij de persoon zelf, en een ongelabeld buisje wordt weggegooid in plaats van op de gok toegewezen.
Probenkennzeichnung is de stap die een buisje bloed aan een naam koppelt. Het is het minst interessante deel van de afspraak en tegelijk het deel waar fouten het zwaarst wegen, omdat een verkeerd gelabeld monster geen foutmelding geeft. Het levert een aannemelijk resultaat op onder de verkeerde naam, en geen enkele stap daarna kan dat opsporen. Elk ander deel van de Präanalytik kun je herhalen als het misgaat, maar dit deel alleen als iemand het opmerkt.
De regel die zorgt voor bijna alle veiligheid, gaat eerder over plaats en tijd dan over inhoud. Het buisje wordt bij de persoon gelabeld, direct nadat het is gevuld, voordat het volgende buisje wordt aangeraakt en voordat er iets de ruimte verlaat. Later labelen aan de werkbank, als de klant al weg is, of uit het hoofd tijdens het opruimen, zijn allemaal dezelfde fout. Vooraf labelen vóór de bloedafname is het spiegelbeeld van die fout, omdat een gelabeld leeg buisje met het verkeerde bloed kan worden gevuld.
De identiteit wordt bevestigd door de persoon zelf naam en geboortedatum te laten noemen in plaats van een naam voor te lezen ter bevestiging, want iemand die nerveus is zegt al snel overal ja op.
Wat er op het etiket komt, wordt bepaald door het laboratorium en niet door de apotheek, en in de praktijk is dat dit:
Het etiket moet zitten waar het analyseapparaat en het laboratoriumpersoneel het verwachten, dus het mag de vulstreep niet bedekken en niet zo ver doorlopen dat de barcode onleesbaar wordt. Het akkreditiertes Labor publiceert zijn eigen voorschrift en die versie is bindend.
Een buisje dat zonder etiket, met een onleesbaar etiket of met gegevens die niet overeenkomen met de aanvraag aankomt, wordt niet geanalyseerd. Het wordt afgewezen, en terecht, want het alternatief is dat een laboratorium moet raden van wie het is. Voor de apotheek betekent dat een tweede afspraak, een tweede bloedafname en een ongemakkelijk gesprek. Het is de goedkoopste fout in het hele proces om te voorkomen, en daarom staat het etiketteren als apart punt in de Standardarbeitsanweisung en wordt het bij de overdracht aan de Probenlogistik nog eens gecontroleerd.
Dit begrip uit de woordenlijst is algemene informatie over het Duitse apotheekrecht en de praktijk. Het is geen juridisch advies. Neem voor bindend advies over je eigen apotheek contact op met je Landesapothekerkammer.