Bij een Abstrich wordt met een wattenstaafje materiaal afgenomen van een lichaamsoppervlak, meestal de keel of neus. Of het monster bruikbaar is, hangt vrijwel volledig af van hoe het wordt afgenomen en hoe snel het in het laboratorium aankomt.
Een swab lijkt het eenvoudigste monster dat er is, en precies daarom gaat het mis. Drie details in de uitvoering bepalen of het afgenomen materiaal überhaupt bruikbaar is, en alle drie horen bij de Präanalytik in plaats van bij de analyse:
De grenzen aan wat een apotheek met een uitstrijkje mag doen, zijn het waard om duidelijk te benoemen:
Het uitstrijkje moet net als elk ander monster worden geïdentificeerd en verwerkt. Het buisje wordt direct bij afname gelabeld in plaats van later aan de balie. Daarna valt het onder dezelfde Probenlogistik als een bloedbuisje, met dezelfde overdracht, dezelfde temperatuureisen en dezelfde registratie van wie het wanneer heeft ingepakt. Een uitstrijkje dat zonder leesbaar label aankomt, wordt behandeld alsof er geen monster is, en het laboratorium heeft gelijk als het dit afwijst.
Eén gewoonte voorkomt het grootste deel van de verspilling: het opgegeven transportvenster van het laboratorium lezen voordat de afspraak wordt aangeboden, in plaats van nadat het monster is afgenomen. De laatste ophaalronde van de dag is de echte sluitingstijd voor die dienst, want een monster dat de koerier mist betekent een nieuwe afspraak en een gesprek over terugbetaling in plaats van een vertraagde uitslag.
Dit begrip uit de woordenlijst is algemene informatie over het Duitse apotheekrecht en de praktijk. Het is geen juridisch advies. Neem voor bindend advies over je eigen apotheek contact op met je Landesapothekerkammer.