
Dit is het scenario. Je bent 32, je voelt je goed en je denkt er serieus over na om de komende een of twee jaar te proberen zwanger te worden. Je maakt een afspraak bij je huisarts. Je brengt het ter sprake. Die doet een basisbloedpanel, misschien een bloedbeeld en een schildklierscreening. Maar een standaard Duits of Europees bloedonderzoek is bedoeld om ziekten op te sporen. Het is niet bedoeld om het hormonale en voedingsbeeld in kaart te brengen waarvan een bevruchting afhangt. In Duitsland omvat de wettelijke Gesundheits-Check-up, vastgesteld door de Gemeinsamer Bundesausschuss, precies vijf bloedwaarden: een lipidenprofiel van totaal cholesterol, LDL, HDL en triglyceriden, plus nuchtere plasmaglucose. Verzekerden hebben er tussen hun 18e en 35e één keer recht op, en vanaf hun 35e elke drie jaar. Geen van die vijf waarden is AMH. Geen ervan is LH of FSH. Geen ervan is prolactine, SHBG of een schildklierpanel met antistoffen. Geen ervan is vitamine D, in een land waar uit de nationale gezondheidsenquête bleek dat 61,6 procent van de volwassenen onder de 50 nmol per liter 25-hydroxyvitamine D zit.
Dit is geen kritiek op Duitse huisartsen. Het consultmodel laat het niet toe en het Kassensystem vergoedt het niet. Het structurele gat is reëel en goed gedocumenteerd. Voor de meeste aandoeningen maakt dat gat weinig uit. Voor vruchtbaarheid maakt het meer uit. Want de biomarkers die helpen verklaren waarom zwanger worden moeilijk gaat, zijn precies de biomarkers die nooit in een standaardonderzoek voorkomen.
De periode tussen 28 en 38 jaar is het moment waarop dit gat het meest kost. Dit zijn de jaren waarin de meeste vrouwen die bewust over een zwangerschap nadenken, daarmee bezig zijn. Het zijn ook de jaren waarin de eicelreserve afneemt, het polycysteus-ovariumsyndroom mogelijk nog niet is vastgesteld, een schildklierafwijking ongemerkt op de achtergrond kan spelen en de vitamine D-waarden in Noord-Europa in de winter op hun laagst zijn. Testen voordat er iets misgaat geeft je een uitgangswaarde om later mee te vergelijken.
Dit artikel bespreekt de zeven markers die samen een zinvol hormoonpanel rond vruchtbaarheid vormen: wat elke marker meet, waarom die belangrijk is, wat het bewijs er echt over zegt en wat een afwijkend resultaat in de praktijk betekent. Geen oordeel. Geen reden tot ongerustheid. Een uitgangspunt, en meer is goede preventieve gezondheid niet.
Het panel van Aniva bevat standaard AMH, TSH, vrij T4, TPO-antistoffen, prolactine, LH, FSH, totaal testosteron, SHBG en vitamine D, naast 90+ extra markers, voor € 199/jaar, getest in een ISO 15189-gecertificeerd Duits laboratorium. Volledige biomarkerlijst bekijken →
Anti-Müller-hormoon wordt aangemaakt door de granulosacellen rond de kleine ontwikkelende follikels in je eierstokken. Omdat die follikels je overgebleven eicelvoorraad weerspiegelen, is AMH het dichtst dat de geneeskunde nu komt bij een directe maat voor ovariële reserve: hoeveel eicellen je nog over hebt vergeleken met je leeftijd. Het daalt na verloop van tijd naarmate de follikels opraken, en dat gebeurt eerder en gevoeliger dan bij FSH, de oudere reservemarker. Anders dan bij de meeste hormoontests kan het op elk moment van de menstruatiecyclus worden gemeten, wat het praktisch maakt.
Dat alles doet AMH klinken als het beslissende vruchtbaarheidscijfer. Dat is het niet. En precies hier gaat de interpretatie vaak mis.
Een prospectieve cohortstudie onder 981 vrouwen van 30 tot 44 jaar zonder voorgeschiedenis van onvruchtbaarheid, in 2017 gepubliceerd in JAMA, wees uit dat biomarkers die wijzen op een verminderde eicelreserve niet samenhingen met een verminderde vruchtbaarheid. Het standpunt uit 2020 van de ASRM-commissie over onderzoek naar de eicelreserve komt tot dezelfde conclusie. De eicelreserve correleert omgekeerd met de leeftijd, maar er is veel variatie tussen vrouwen van dezelfde kalenderleeftijd, en in prospectieve cohortstudies waren markers van de eicelreserve slechte voorspellers van het voortplantingspotentieel, gemeten aan de hand van fecundabiliteit, cumulatieve zwangerschapskans of het voorkomen van onvruchtbaarheid. AMH is alleen in die zin de gevoeligere van de twee markers dat deze doorgaans daalt voordat FSH stijgt.
Wat AMH wel goed voorspelt, is de reactie van de eierstokken op stimulatie, dus hoeveel eicellen je waarschijnlijk produceert bij ivf of het invriezen van eicellen. Hetzelfde ASRM-document is rechtuit over de grenzen. AMH en de antrale follikeltelling hangen maar zwak samen met kwalitatieve uitkomsten zoals eicelkwaliteit, klinische zwangerschapskansen en de kans op een levendgeboren kind, en een extreem lage waarde mag geen reden zijn om behandeling te weigeren. Voor vrouwen eind dertig die vruchtbaarheidsbehoud of getimede ivf overwegen, is het nuttige informatie. Voor een 32-jarige die op natuurlijke wijze zwanger probeert te worden, is een laag AMH geen vonnis.
Eén praktische kanttekening. AMH-waarden kunnen verlaagd zijn bij vrouwen die momenteel hormonale anticonceptie gebruiken, en ASRM adviseert om de resultaten bij deze patiënten met voorzichtigheid te interpreteren. Als je onlangs bent gestopt met hormonale anticonceptie, meld dit dan aan degene die het resultaat interpreteert.
AMH-referentiebereiken hangen af van de gebruikte testmethode en verschillen per laboratorium, dus een waarde heeft alleen betekenis naast het bereik dat je eigen laboratorium rapporteert. Het Time to Conceive-cohort uit het ASRM-document gebruikte een waarde onder 0,7 ng/mL om laag AMH te definiëren. Aan de andere kant van het spectrum accepteert de internationale PCOS-richtlijn uit 2023 een verhoogd AMH als één manier om polycysteuze ovariummorfologie bij volwassenen te definiëren, maar stelt ze uitdrukkelijk dat AMH niet als enige test mag worden gebruikt om PCOS te diagnosticeren en nog niet bij adolescenten moet worden gebruikt.
Schildklierhormonen spelen op meerdere momenten in de voortplantingscyclus een rol. Ze beïnvloeden de rijping van eicellen, de ontvankelijkheid van het baarmoederslijmvlies en de hormonale omgeving van een vroege zwangerschap, en de behoefte aan schildklierhormonen stijgt tijdens de zwangerschap. Een duidelijke schildklieraandoening is een erkende en behandelbare oorzaak van een onregelmatige cyclus, en daarom hoort de schildklierfunctie thuis in een gesprek voorafgaand aan een zwangerschap.
Subklinische hypothyreoïdie betekent dat de TSH boven de bovengrens van het laboratorium ligt terwijl vrij T4 nog normaal is. De ASRM raadt aan om laboratoriumspecifieke TSH-grenswaarden te gebruiken voor de diagnose, omdat de normale bovengrens verschilt tussen laboratoria en tussen trimesters van een zwangerschap. Het geeft vaak geen duidelijke klachten, of klachten die makkelijk worden toegeschreven aan stress, slecht slapen of de algemene eisen van een druk leven als dertiger.
De kwestie rond de TSH-grenswaarde is verschoven, en dit is de moeite waard om goed te lezen omdat het oudere advies nog overal te vinden is. Vruchtbaarheidsrichtlijnen adviseerden vroeger om vóór de conceptie te mikken op een TSH onder 2,5 mIU/L. De ASRM-richtlijn uit 2024 ondersteunt dat niet langer. Deze beveelt aan om vrouwen voor te lichten dat subklinische hypothyreoïdie niet samenhangt met een verhoogd risico op een miskraam, en specifiek dat een TSH tussen 2,5 en 4,0 mIU/L niet samenhangt met een verhoogd risico op een miskraam. De richtlijn vond matig bewijs dat het behandelen van subklinische hypothyreoïdie met levothyroxine zwangerschapsverlies, klinische zwangerschap of levendgeboorte niet verbetert, en sterk bewijs dat subklinische hypothyreoïdie tijdens de zwangerschap niet samenhangt met nadelige effecten op de neurologische ontwikkeling van het kind.
TSH alleen geeft nog steeds niet het hele beeld van de schildklier. Vrij T4 laat zien of de schildklier voldoende hormoon aanmaakt, en TPO-antistoffen zijn de marker voor een auto-immuunschildklieraandoening. Ook hier is het bewijs zwakker dan het internet doet vermoeden. ASRM vond tegenstrijdig bewijs van matige kwaliteit dat onvoldoende is om een verband tussen schildklierantistoffen en een miskraam te suggereren, en onvoldoende bewijs om screening op schildklierauto-immuniteit aan te bevelen bij onvruchtbare of zwangere vrouwen. Een positieve TPO-uitslag is goed om te weten en om bij je arts te noemen, maar voorspelt op zichzelf geen zwangerschapsuitkomst.
Het samen meten van TSH, vrij T4 en TPO-antistoffen geeft een vollediger beeld van de schildklierfunctie dan alleen TSH. Dat is een redelijke wens vóór een zwangerschap. Het is niet hetzelfde als een screeningsadvies, en de ASRM geeft dat ook niet voor antistoffen. Wat het je geeft is een vastgelegd startpunt, wat handig is als er later ooit twijfels zijn over je schildklier.
Als je wilt begrijpen hoe de schildklierfunctie samenhangt met de bredere hormonale gezondheid, gaat ons artikel over cortisol uitgebreid in op het verband met de HPA-HPT-as.
Prolactine is vooral bekend als het hormoon dat de aanmaak van moedermelk na de bevalling stimuleert. Buiten zwangerschap en borstvoeding werkt het rustig op de achtergrond, totdat de waarden stijgen. Verhoogd prolactine, ook wel hyperprolactinemie genoemd, verstoort de pulsatiele afgifte van GnRH uit de hypothalamus, wat vervolgens LH en FSH onderdrukt, wat weer een normale eisprong verhindert.
De richtlijn van de Endocrine Society over hyperprolactinemie raadt aan om eerst medicijngebruik, nierfalen, hypothyreoïdie en parasellaire tumoren uit te sluiten. Als er geen oorzaak wordt gevonden, heet dat idiopathisch, en normaliseert prolactine vanzelf in ongeveer 30 procent van die gevallen. Andere oorzaken zijn onder meer een prolactinoom, een goedaardige hypofysetumor, en een lange lijst medicijnen.
Er zit een praktisch addertje onder het gras bij prolactinetesten dat veel vrouwen nooit te horen krijgen. Fysiologische omstandigheden zoals zwangerschap, borstvoeding, stress, beweging en slaap kunnen prolactine allemaal verhogen, net als medicatie. De Endocrine Society raadt één enkele meting van serumprolactine aan, afgenomen zonder overmatige stress bij de bloedafname en op elk moment van de dag, en raadt dynamisch testen af. Een resultaat op de grens na een gehaaste reis en een lastige bloedafname is dus de moeite waard om onder rustigere omstandigheden te herhalen voordat iemand er conclusies uit trekt.
Wanneer een verhoogd prolactine echt is bevestigd, is dat grotendeels goed nieuws, omdat het een behandelbare oorzaak is van ovulatiestoornissen. Bij symptomatische prolactineproducerende microadenomen of macroadenomen beveelt de Endocrine Society behandeling met een dopamine-agonist aan om het prolactine te verlagen, de tumor te verkleinen en de gonadale functie te herstellen, en geeft daarbij de voorkeur aan cabergoline boven andere dopamine-agonisten omdat dit vaker het prolactine normaliseert en tumoren vaker verkleint.
De bovengrens van normaal voor prolactine wordt vastgesteld door het laboratorium dat de test uitvoert, dus vergelijk je resultaat met het bereik op je eigen rapport in plaats van met een getal van internet. Een waarde boven die grens, in een monster dat zonder overmatige stress is afgenomen, bevestigt hyperprolactinemie en is reden om dit met je arts te bespreken.
Luteïniserend hormoon en follikelstimulerend hormoon zijn de twee signalen uit de hypofyse die de menstruatiecyclus aansturen. FSH stimuleert de vroege ontwikkeling van follikels; LH stijgt halverwege de cyclus sterk om de eisprong op gang te brengen. Bij een vrouw met een normale cyclus zijn LH en FSH in de vroege folliculaire fase grotendeels vergelijkbaar met elkaar, en beide worden beoordeeld aan de hand van het referentiebereik van het laboratorium dat ze heeft gemeten.
Bij het polycysteus-ovariumsyndroom geeft de hypofyse vaak onevenredig meer LH af ten opzichte van FSH, wat de verstoorde signalering vanuit de hypothalamus weerspiegelt die deze aandoening kenmerkt. Een verhoogde verhouding tussen LH en FSH is al lang een bekende waarneming bij PCOS. Het is goed om te weten dat de internationale PCOS-richtlijn uit 2023 deze verhouding helemaal niet opneemt in de diagnostische criteria, dus een verhoogde verhouding is eerder een aanwijzing dan een bevinding.
PCOS is de meest voorkomende endocriene aandoening bij vrouwen in de vruchtbare leeftijd. De internationale wetenschappelijk onderbouwde richtlijn uit 2023 schat de wereldwijde prevalentie op 10 tot 13 procent volgens de Rotterdam-criteria, grotendeels vergelijkbaar tussen wereldregio's, en vraagt artsen om er bij alle etniciteiten alert op te zijn. Veel van deze vrouwen hebben geen diagnose, omdat de aandoening zich wisselend uit en vaak wordt afgedaan als onregelmatige menstruatie.
Die richtlijn is het huidige uitgebreide kader. Bij volwassenen zijn voor de diagnose twee van de drie kenmerken nodig, namelijk klinisch of biochemisch hyperandrogenisme, ovulatoire disfunctie en polycysteuze eierstokken op een echo of een verhoogd AMH, nadat andere oorzaken zijn uitgesloten. Als zowel onregelmatige cycli als hyperandrogenisme aanwezig zijn, is geen echo en geen AMH nodig. AMH als alternatief voor een echo is nieuw in de editie van 2023 en geldt alleen voor volwassenen.
Een belangrijke nuance: LH, FSH en hun onderlinge verhouding zijn op zichzelf geen diagnostische markers voor PCOS. De verhouding kan normaal zijn bij bevestigde PCOS. Deze markers moeten worden bekeken binnen het volledige hormonale beeld van AMH, testosteron, SHBG en klinische kenmerken, niet als losstaand oordeel.
Als je zwanger wilt worden en je volledige hormoonpanel nog niet hebt laten testen, meet Aniva LH, FSH, AMH, testosteron, SHBG, prolactine en de volledige schildklierfunctie als onderdeel van het jaarlijkse panel met 100+ biomarkers*. Bekijken wat is inbegrepen →
Verhoogde androgenen, testosteron en de voorlopers ervan, staan centraal bij PCOS. Maar om ze nauwkeurig te interpreteren moet je het bindingseiwit begrijpen dat bepaalt hoeveel testosteron je cellen daadwerkelijk kunnen gebruiken.
SHBG, sekshormoonbindend globuline, is een eiwit uit de lever dat zich bindt aan zowel testosteron als oestrogeen, waardoor ze biologisch inactief worden. Alleen het vrije, ongebonden deel kan cellen binnendringen en effect hebben. Daarom kan totaal testosteron alleen misleidend zijn: een vrouw kan een normaal totaal testosteron hebben en toch duidelijk hyperandrogenisme ervaren, omdat haar SHBG zo laag is dat het vrije deel onevenredig hoog is.
De internationale PCOS-richtlijn uit 2023 raadt aan om totaal en vrij testosteron te gebruiken om biochemisch hyperandrogenisme te beoordelen, waarbij vrij testosteron wordt geschat via de berekende vrije androgeenindex, die totaal testosteron deelt door SHBG. De richtlijn vraagt laboratoria ook om tandem-massaspectrometrie te gebruiken in plaats van directe immunoassays, die volgens de richtlijn beperkt nauwkeurig zijn en een lage gevoeligheid en precisie hebben voor het vaststellen van hyperandrogenisme bij PCOS. Dat is de moeite waard om op je eigen rapport te controleren.
Een laag SHBG komt vaak voor bij PCOS en hangt samen met insulineresistentie en een hoger lichaamsgewicht. Dat is een van de redenen waarom een metabole blik op PCOS net zo belangrijk is als een hormonale. De richtlijn uit 2023 beveelt aan om metformine te overwegen bij volwassenen met PCOS en een BMI van 25 of hoger voor metabole uitkomsten, waaronder insulineresistentie, glucose en lipidenprofielen.
Nog iets over SHBG, waar veel mensen door worden verrast. Gecombineerde orale anticonceptie verhoogt SHBG en verlaagt de gonadotrofine-afhankelijke androgeenproductie, waardoor biochemisch hyperandrogenisme erg moeilijk betrouwbaar te beoordelen is terwijl je de pil slikt. De richtlijn uit 2023 stelt dat als androgeenonderzoek echt nodig is, eerst minstens drie maanden met de pil moet worden gestopt, met in die periode een andere vorm van anticonceptie.
Voor een dieper inzicht in hoe SHBG werkt in verschillende hormonale contexten laat ons hormoonartikel de samenhang tussen geslachts- en stresshormonen zien.
Vitamine D is technisch gezien een steroïde prohormoon, geen vitamine. Het reguleert genexpressie in honderden celtypen, en eierstokweefsel, het baarmoederslijmvlies en de placenta hebben allemaal vitamine D-receptoren. Dat is geen toeval. Het wijst op een functionele rol in de voortplantingsbiologie, ook al worden de klinische gevolgen nog in kaart gebracht.
Een laag vitamine D-gehalte wordt vaak gemeld bij vrouwen met PCOS en is in observationeel onderzoek in verband gebracht met insulineresistentie en de metabole kenmerken van de aandoening. Het bewijs dat het corrigeren ervan die kenmerken verandert, is zwakker dan alles wat erover geschreven is doet vermoeden. Zie dit als een reden om je waarde te kennen, niet als een behandelclaim.
Voor IVF-uitkomsten zijn de gegevens eerder indicatief dan definitief. Een studie uit 2014 onder 335 vrouwen die IVF ondergingen, vond klinische zwangerschapspercentages van 20 procent bij vrouwen met een 25-hydroxyvitamine D onder de 20 ng/mL en 31 procent bij vrouwen op of boven die waarde, met een gecorrigeerde oddsratio van 2,15 en een 95 procent betrouwbaarheidsinterval van 1,23 tot 3,77. Een systematische review en meta-analyse uit 2023 van negen gerandomiseerde onderzoeken en drie cohortstudies, met in totaal 2.352 patiënten, vond dat onvruchtbare vrouwen die met vitamine D werden behandeld een significant hoger klinisch zwangerschapspercentage hadden dan de controlegroep, met een oddsratio van 1,70 en een 95 procent betrouwbaarheidsinterval van 1,24 tot 2,34.
Een miskraam is een andere vraag, en het eerlijke antwoord is dat niet is aangetoond dat suppletie daar iets aan verandert. Dezelfde meta-analyse uit 2023 vond geen significant verschil in het aantal miskramen tussen de groep met suppletie en de controlegroep, met een oddsratio van 0,98 en een 95 procent betrouwbaarheidsinterval van 0,63 tot 1,53.
In Duitsland is dit geen abstracte zorg. Het DEGS1-onderzoek van het Robert Koch Institut onder bijna 7.000 volwassenen vond een gemiddelde 25-hydroxyvitamine D-waarde van 45,6 nmol per liter, waarbij 61,6 procent van de deelnemers onder 50 nmol per liter zat en 30,2 procent onder 30 nmol per liter. In de winter zat een kwart van de deelnemers onder 30 nmol per liter. Vrouwen met een kinderwens in dit land hebben statistisch gezien een grotere kans om onder de grens van 50 nmol per liter te zitten wanneer ze zwanger proberen te worden.
Er is geen vastgestelde optimale streefwaarde voor vitamine D voor vrouwen die zwanger willen worden, en de hogere streefwaarden die op internet rondgaan worden niet ondersteund door bewijs uit richtlijnen. De realiteit is nuchterder. Zonder testen weet je niet waar je staat, blind voedingssupplementen nemen is gokken, en de dosis die nodig is om van een tekort naar een voldoende niveau te gaan verschilt sterk per persoon op basis van lichaamsgewicht, startwaarde en opname. Ons artikel over vitamine D in Noord-Europa geeft de volledige context, inclusief cofactoren K2 en magnesium.
Bij Aniva is vitamine D als standaardmarker inbegrepen, getest naast het volledige panel voor voortplantingshormonen en 90+ extra biomarkers, voor € 199/jaar. Je uitgangswaarde kennen voordat je begint met proberen, is het verschil tussen gericht voedingssupplementen nemen en op goed geluk innemen. Volledig panel bekijken →
Samen vormen de bovenstaande markers een echt informatieve nulmeting vóór een zwangerschap. Geen vervanging voor je gynaecoloog of voortplantingsendocrinoloog, maar wel de gegevens die die gesprekken veel productiever maken.
Dit is wat dat panel in gewone taal omvat: je eicelreserve (AMH), de hypofysesignalen die je cyclus aansturen (LH en FSH), de klier die je cyclus zonder symptomen kan verstoren (schildklier met antistoffen), het hypofysehormoon dat bij verhoging de eisprong blokkeert (prolactine), het androgeenbeeld dat relevant is voor PCOS en metabole gezondheid (testosteron en SHBG) en de voedingsstof die in deze context het vaakst wordt onderzocht (vitamine D).
Er is een groot verschil tussen deze resultaten ontvangen als een ruwe Laborzusendung, een uitdraai van cijfers naast referentiebereiken, en ze ontvangen met context. Een ferritine van 18 µg/L valt op de meeste labrapporten binnen het normale bereik. Bekeken naast je vermoeidheid, je cyclusduur en je andere ijzermarkers vertelt datzelfde getal een heel ander verhaal, en dat is precies het soort bevinding om met je eigen arts te bespreken. Hetzelfde principe geldt voor elke marker hierboven: het getal heeft context nodig om betekenis te krijgen. Onze gids over het großes Blutbild legt uitgebreid uit waarom referentiebereiken en optimale bereiken niet hetzelfde zijn, en waarom dat verschil belangrijk is voor preventieve gezondheid.
Voor sommige van deze markers maakt het moment uit. LH, FSH en oestradiol worden doorgaans afgenomen in de vroege folliculaire fase, op dag 2 tot 4 van je menstruatiecyclus, waarbij dag 1 de eerste dag van je menstruatie is. AMH is daarentegen cyclusonafhankelijk en kan op elk moment worden afgenomen, een van de praktische voordelen ten opzichte van oudere reservemarkers. Schildkliermarkers, prolactine, testosteron, SHBG en vitamine D kunnen ook op elk moment worden afgenomen, al moet prolactine in rust worden afgenomen met de aandachtspunten hierboven.
Een opmerking over wat afwijkende resultaten in de praktijk betekenen. Geen van de bovenstaande markers, afzonderlijk of samen, is een vonnis van onvruchtbaarheid. Waar ze voor staan, is informatie.
Een laag AMH verkleint de tijdspanne voor beslissingen over vruchtbaarheidsbehoud en kan helpen bij de timing van ivf als die route relevant wordt. Een TSH boven de bovengrens van je laboratorium is de moeite waard om met je arts te bespreken, al stelt de huidige ASRM-richtlijn dat subklinische hypothyreoïdie op zichzelf het risico op een miskraam niet verhoogt en dat levothyroxine hierbij de zwangerschapsuitkomsten niet verbetert. Positieve TPO-antistoffen wijzen op auto-immuunactiviteit van de schildklier die goed is om vast te leggen, ook al vond de ASRM het bewijs voor een verband tussen deze antistoffen en een miskraam tegenstrijdig en onvoldoende. Een verhoogd prolactine reageert, zodra dit is bevestigd, in de meeste gevallen goed op medicatie. Verhoogde androgenen met een laag SHBG en onregelmatige cycli brengen PCOS in beeld als mogelijke diagnose, een aandoening die, zodra ze is vastgesteld, metabool, medisch of op beide manieren kan worden behandeld. Een laag vitamine D is te corrigeren met passende voedingssupplementen zodra je een uitgangswaarde hebt.
De rode draad: elk van deze bevindingen kun je aanpakken, of op z'n minst kennen. De prijs van niet weten is een probleem dat jarenlang blijft liggen en stilletjes iets bemoeilijkt waar je om geeft. De prijs van weten is een bloedafname, resultaten die je echt kunt lezen en een plan.
Het beste moment voor dit panel is voordat je begint met proberen, idealiter 6 tot 12 maanden van tevoren, terwijl er nog tijd is om te handelen naar wat je vindt. Het op een na beste moment zou nu kunnen zijn.
Het jaarlijkse panel van Aniva bevat het volledige vruchtbaarheidsgerelateerde hormoonprofiel: AMH, TSH, vrij T4, TPO-antistoffen, prolactine, LH, FSH, testosteron, SHBG, vitamine D. Plus 100+ extra metabole, cardiovasculaire en voedingsmarkers. Eén bloedafname, één gecertificeerd Duits laboratorium, één persoonlijk rapport. € 199 per jaar. Lidmaatschap starten →
Deze inhoud is alleen bedoeld ter informatie en is geen medisch advies. Bespreek resultaten altijd met een gekwalificeerde zorgverlener. Zorgen over vruchtbaarheid en hormoonafwijkingen moeten worden beoordeeld door je huisarts, gynaecoloog of voortplantingsendocrinoloog binnen de context van je volledige medische voorgeschiedenis.
Begin te bouwen aan het gezondste decennium van je leven.
Vandaag lid worden
De meeste mensen beoordelen hun gezondheid op basis van hoe ze zich voelen, en een gevoel is een wazig beeld dat je makkelijk verkeerd leest.
Jaarlijks lidmaatschap vanaf € 199 per jaar of € 0,55 per dag.

Aniva regelt het laboratorium, de logistiek en het rapport. Jij behoudt de patiëntrelatie en je eigen huisstijl.
Twintig minuten, en je weet of het bij jouw opzet past.