Η Preisuntergrenze είναι η τιμή κάτω από την οποία δεν πρέπει να προσφέρεται μια υπηρεσία. Το βραχυπρόθεσμο κατώτατο όριο καλύπτει μόνο το κόστος που προκαλεί το ίδιο το ραντεβού, ενώ το μακροπρόθεσμο κατώτατο όριο περιλαμβάνει επίσης τα πάγια έξοδα και τον χρόνο του ίδιου του ιδιοκτήτη.
Η Preisuntergrenze είναι η τιμή κάτω από την οποία μια υπηρεσία δεν πρέπει να προσφέρεται καθόλου. Υπάρχει σε δύο εκδοχές και η διαφορά μεταξύ τους έχει σημασία:
Τα κόστη που προκύπτουν μόνο επειδή πραγματοποιήθηκε το ραντεβού είναι τα αναλώσιμα, το σωληνάριο, το τιμολόγιο του εργαστηρίου για το συγκεκριμένο δείγμα, η προμήθεια επεξεργασίας πληρωμής και το εργατικό κόστος των λεπτών που δαπανήθηκαν, το οποίο προκύπτει από μια Stundensatzkalkulation. Όγκος κάτω από αυτό το κατώτατο όριο μεγαλώνει τη ζημιά αντί να τη μειώνει.
Τα πάγια έξοδα στο μακροπρόθεσμο κατώτατο όριο είναι μέρος του ενοικίου, της θέρμανσης, της ασφάλισης και των βασικών μισθών που τρέχουν στη μισθοδοσία ούτως ή άλλως. Ο διαχωρισμός μεταξύ των δύο κατηγοριών περιγράφεται στο Fixkosten und variable Kosten. Οι ώρες εργασίας του ιδιοκτήτη κοστολογούνται μέσω ενός kalkulatorischer Unternehmerlohn, επειδή ένας ιδιοκτήτης που εργάζεται στην υπηρεσία χωρίς αμοιβή την επιδοτεί από το εισόδημα του νοικοκυριού του.
Μια τιμή ανάμεσα στα δύο κατώτατα όρια είναι ανεκτή σε μια ήσυχη περίοδο, επειδή κάθε ραντεβού εξακολουθεί να καλύπτει το κόστος που προκαλεί. Μια τιμή μόνιμα ανάμεσά τους σημαίνει ότι το φαρμακείο χρηματοδοτεί μια υπηρεσία από την υπόλοιπη επιχείρηση.
Αυτό που δεν κάνει αυτό το λήμμα είναι να ορίσει μια τιμή. Το κατώτατο όριο είναι θέμα αριθμητικής και προκύπτει από τα έξοδα του ίδιου του φαρμακείου, ενώ η τιμή είναι απόφαση που παίρνει το φαρμακείο πάνω από αυτό. Αυτή η απόφαση εξαρτάται από την τοπική αγορά και από το πώς αλλιώς θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ο χώρος και οι ώρες. Εξαρτάται επίσης από το πώς τοποθετείται η υπηρεσία δίπλα στην υπόλοιπη γκάμα και από το πόσο ρίσκο είναι διατεθειμένος να αναλάβει ο ιδιοκτήτης όσο η ζήτηση παραμένει άγνωστη. Δύο φαρμακεία με το ίδιο κατώτατο όριο μπορούν εύλογα να ορίσουν πολύ διαφορετικές τιμές, επειδή κανένα από τα δύο δεν διαβάζει απλώς μια σύσταση από έναν πίνακα.
Μόλις οριστεί μια τιμή, πρέπει να αναγράφεται σωστά. Μια υπηρεσία με ιδία πληρωμή διαφημίζεται με τη συνολική τιμή που πληρώνει πραγματικά ο πελάτης, συμπεριλαμβανομένου του φόρου, η οποία αναφέρεται καθαρά και απερίφραστα στο σημείο όπου προσφέρεται η υπηρεσία, και οι απαιτήσεις καθορίζονται στον Preisangabenverordnung. Το αν αυτή η τιμή περιλαμβάνει ΦΠΑ εξαρτάται από το πώς ταξινομείται η υπηρεσία και είναι θέμα που πρέπει να λυθεί με τον Steuerberater του φαρμακείου πριν από το πρώτο τιμολόγιο. Ένα κατώτατο όριο υπολογισμένο καθαρά και μια τιμή που αναγράφεται μεικτά δεν είναι ο ίδιος αριθμός.
Αυτό το λήμμα του γλωσσαρίου παρέχει γενικές πληροφορίες για τη γερμανική νομοθεσία και πρακτική των φαρμακείων. Δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Για δεσμευτικές οδηγίες σχετικά με το δικό σου φαρμακείο, επικοινώνησε με το αρμόδιο Landesapothekerkammer.